Το SYMPAN προέκυψε ως συνέπεια ενός χώρου που υπήρχε ήδη πριν από εμάς. Ένα βιομηχανικό κτίριο στο λιμάνι του Πειραιά, χτισμένο για να υπηρετεί ανάγκες και όχι για να παράγει εικόνες. Ένας τόπος που πέρασε από πολλαπλές χρήσεις χωρίς να χάσει ποτέ τον χαρακτήρα του: κατοικία, ταβέρνα, μηχανουργείο, χυτήριο και καταφύγιο. Οι τοίχοι του έχουν απορροφήσει σώματα, μόχθο, φθορά, θόρυβο και σιωπή. Δεν προσπαθήσαμε να τον αποκαταστήσουμε ούτε να τον προστατεύσουμε από τον χρόνο. Δεν μας ενδιέφερε να τον μετατρέψουμε σε σκηνικό. Απλώς συνεχίσαμε αυτό που ήδη ήταν.
Για εμάς, το SYMPAN είναι μια πρακτική. Δεν είναι πλατφόρμα, δεν είναι θεσμός, δεν είναι μια σειρά εκθέσεων. Είναι ένας τρόπος δουλειάς μέσα από τρεις θεμελιώδεις συνθήκες: χώρο, χρόνο και χρήση. Ο σχεδιασμός εδώ δεν είναι ένα αποτέλεσμα προς επίδειξη· είναι μια στάση απέναντι στην πραγματικότητα. Δεν μας απασχολεί το «νέο» ως αισθητική κατηγορία. Μας απασχολεί το πραγματικό, ό,τι αντέχει να υπάρχει μέσα σε πραγματικές συνθήκες.
Μας ενδιαφέρει να καλούμε παρουσίες, ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να εκτεθούν σε έναν χώρο που δεν ελέγχουν πλήρως, σε συνθήκες που δεν είναι ουδέτερες, σε διαδικασίες που δεν εγγυώνται αποτέλεσμα. Τίποτα εδώ δεν ξεκινά από το μηδέν· όλα χτίζονται πάνω σε ό,τι υπήρχε ήδη και μεταμορφώνονται μέσα από τη συνύπαρξη.
Ο χώρος λειτουργεί καθημερινά, από το πρωί ως το βράδυ. Το πρωί απορροφά ρυθμούς και χρήσεις· το απόγευμα μετατοπίζεται· τη νύχτα ενεργοποιείται διαφορετικά. Το ισόγειο και η αυλή παραμένουν ακατέργαστα: σκυρόδεμα, μέταλλο, εκτεθειμένη πλινθοδομή, ίχνη μιας κρυμμένης πρόσοψης του 1910, μια εσωτερική αυλή που ανοίγεται απρόσμενα με ένα βιομηχανικό πλέγμα να αιωρείται από πάνω της. Αφήνουμε τα υλικά να λειτουργούν ως φορείς μνήμης και θερμοκρασίας. Ο χώρος μπορεί να μοιάζει με λευκό καμβά, αλλά είναι ήδη φορτισμένος· ό,τι συμβαίνει μέσα του τον ενεργοποιεί.
Στον επάνω όροφο, οι κάμαρες αποτελούν προέκταση της πρακτικής. Εκεί, η ένταση του κάτω επιπέδου μαλακώνει και γίνεται εσωτερικότητα. Οι άνθρωποι έρχονται για να μείνουν, να περάσουν χρόνο, να μπουν σε μια ροή όπου η εμπειρία αποκτά διάρκεια. Η παρουσία αποκτά νόημα μόνο όταν της δίνεται χρόνος.
Η βασική λειτουργία του SYMPAN δομείται γύρω από τον κύκλο που ονομάζουμε LOAD / UNLOAD. Ξεκινά με την εισαγωγή: αντικείμενα, έργα, υλικά, ήχοι και ιδέες φέρονται στον χώρο και τοποθετούνται ως ενεργές παρουσίες. Για ένα καθορισμένο διάστημα, ο χώρος λειτουργεί σε πλήρη ροή. Οι άνθρωποι έρχονται, επιστρέφουν και παρατηρούν τις αλλαγές. Οι συμμετέχοντες ενεργοποιούν την παρουσία τους μέσα από ομιλίες, παρεμβάσεις, ήχο, φαγητό και εκδηλώσεις. Τίποτα δεν μένει στατικό. Ταυτόχρονα, ο χώρος κατοικείται· η ζωή δεν είναι χωριστή από την πρακτική.
Στο τέλος του κύκλου, όλα αφαιρούνται. Ο χώρος αδειάζει. Αυτό που μένει είναι μόνο το ίχνος: στον χώρο, στους ανθρώπους, στις σχέσεις που δημιουργήθηκαν. Ο κύκλος αυτός επαναλαμβάνεται για να διατηρεί μια συνεχή ροή. Το λιμάνι, για εμάς, δεν είναι απλώς μια τοποθεσία· είναι μια συνθήκη: φόρτωση και εκφόρτωση, άφιξη και αναχώρηση, παραγωγή και εγκατάλειψη. Το SYMPAN ανήκει σε αυτή τη λογική.
Η επιμέλεια εδώ αφορά την ανάληψη ευθύνης για τις συνθήκες. Κατασκευάζουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάτι μπορεί να συμβεί, χωρίς να ελέγχουμε το αποτέλεσμα. Σταδιακά, αυτή η ευθύνη ανοίγεται σε άλλους, αρχιτέκτονες, δημιουργούς, συλλογικότητες, που μπορούν να δράσουν μέσα στο πλαίσιο χωρίς να το αλλοιώσουν.
Η οικονομία του SYMPAN βασίζεται στη συμμετοχή, τη φυσική παρουσία, τη χρήση και μια εμπειρία που δεν μπορεί να αναπαραχθεί πλήρως. Αυτό που παράγεται δεν είναι απλώς περιεχόμενο, αλλά πολιτισμικό βάθος. Όποιος εισέρχεται, είτε ως δημιουργός είτε ως brand, τοποθετείται μέσα σε μια ευρύτερη αφήγηση για την πόλη, τη δημιουργία και τη σύγχρονη ύπαρξη.
Στην καθημερινότητα του χώρου, ακόμη και τα πιο απλά στοιχεία λειτουργούν ως μέρος της πρακτικής. Η γαστρονομία αποτελεί ένα ήσυχο στρώμα μνήμης. Ο ήχος κινείται διακριτικά μέσα στον χώρο, σαν επίμονη ηχώ. Τίποτα δεν επιδιώκει να κυριαρχήσει, όλα απλώς συνυπάρχουν.
Στο SYMPAN μας ενδιαφέρουν η ακρίβεια, η συνέπεια και η διάρκεια. Αν κάτι πρέπει να μείνει, δεν είναι η εικόνα του χώρου ούτε τα έργα που πέρασαν από μέσα του. Είναι η κατανόηση ότι ο χώρος δεν είναι ουδέτερος, η δημιουργία δεν είναι ασφαλής και η εμπειρία δεν είναι προϊόν.
Το SYMPAN δεν παρουσιάζει. Δεν εξηγεί. Συμβαίνει.








